Mostrando entradas con la etiqueta promocion. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta promocion. Mostrar todas las entradas

domingo, 6 de diciembre de 2015

Noiteboa: unha desgraza lixeira

[FUENTE: Teatro Crítico Universal]
Roi Vidal Ponte

Iso que finalmente demos en chamar ‘audiovisual’ entrounos na vida dun xeito tan insistente que acabamos por aceptalo. Álex Sampayo procede dese mundo irmán e con Noiteboa dá no cravo dunha fórmula que debería achegar bastantes beneficios: rostros televisivos + comedia lixeira + toques emotivos.

Na folla de sala pon que a peza é unha ‘traxicomedia’, no que parece máis un intento de reafirmar a súa teatralidade que de atinar na definición xenérica: ‘dramedia’ é un termo máis acaido, máis de moda e máis do audiovisual. O realismo de Noiteboa está moito máis cerca das desgrazas bolañesas que das traxedias sofocleas: as personaxes non son de moito avoengo e os sufrimentos (soidade, escaseza económica, vellez) son do tipo cotiá. A escenografía non se resiste a ter un aire misterioso no acabado das xuntas e a desmemoria das fotografías, e xunto cunha iluminación tenue baseada na calidez de certos puntos focais fan que o marco resulte agradable, simbólico pero sen estridencias.

O punto de partida podería estar sacado da cabeza de algún xenio da sitcom clásica como Billy Wilder, e, con todo, é o máis teatral da proposta. Un actor veterano convence un rapaz ao que lle deu clases de teatro para se faceren pasar polo marido e o fillo da señora maior que os contrata para non pasar soa a noiteboa. O xogo do teatro dentro do teatro mantense como esquema sobre o que dispor certos clixés funcionais como os malentendidos, o enredo familiar e amoroso e os chistes máis ou menos fáciles, aínda que sempre ancorados nunha realidade tan atolada, próxima e concreta como o roubo da figura do neno Xesús do Belén de Santiago de Compostela e a súa repercusión nas redes sociais e nos protagonistas.

Con todo, a gargallada non vén unicamente da man das situacións. O bo facer dos intérpretes crea a atmosfera cómico-realista co xusto toque televisivo. Guillermo Carbajo, consciente de que debe deixar que brille a parella veterana, dá un rapaz fresco e natural. Ernesto Chao demostra que o tempo lle vai devolvendo a contención escénica e que é nos momentos de intensidade baixa, na seriedade e na veracidade, ou no difícil tránsito entre estes e os lances cómicos, onde se agocha a súa madeira de actor teatral. Pero o papel estelar é para Mela Casal, que crava con graza a xestualidade e os dicires das avoíñas urbanas de noso. Desde os tics creados para a construción da personaxe (esa maneira de rascar a perna) até os momentos de entendemento non verbal cos seus partenaires (eses tan simpáticos silencios incómodos), Casal ten o control e a precisión necesarios para que a comedia non desboque e para nós facer ver que tamén podemos rir mediante a sutileza.

As convencións catódicas entran no teatro e acadan o éxito ante un público máis afeito á comodidade do mando a distancia que á altura do galiñeiro. Pero tamén hai faceres propiamente teatrais que contribúen a que ‘comercial’ non teña por que ser necesariamente un termo despectivo. E está ben que o teatro, que tamén se escoita e se ve ao mesmo tempo e ademais en directo e en 3D, tamén se aborde, de cando en vez, con lixeireza.

Noiteboa de Alex Sampayo e Borja F. Caamaño
Dirección: Alex Sampayo
Elenco: Ernesto Chao, Mela Casal, Guillermo Carbajo
Iluminación: Carlos Álvarez-Ossorio
Espazo escénico: Suso Montero
Maquillaxe e Perruquería: Chicha Blanco
Produción: Redrum Teatro

martes, 28 de abril de 2015

Reseña de Inside

[FUENTE: Carámbano]
Javier Sánchez — 28 abril, 2015

Leí la novela en un par de días, a golpe de mordiscos. La obra es una visión libre de “El jardín de las delicias”, en su panel central. Casi concebida como conjunto de relatos independientes (la novela puede leerse desde cualquier capítulo) aparece un hilo invisible, además de la voz en primera persona, y es ese Pathos común, esa advocación a la fatalidad que embadurna a los personajes y que va ensartando sus vidas hacia un destino casi marcado.
 
Los individuos quedan definidos según sus acciones (Por sus actos los conoceréis) y también por su voz, que prestan al narrador sin complejo alguno. Transmitir el perfil psicológico de cada uno a través del pensamiento (como el joyciano monólogo interior) es una apuesta arriesgada y Borja F. Caamaño la gana con nota. Meterse en la piel de todos los individuos de la trama y hablarle al lector desde ese precipicio, exige un tratamiento literario maduro y un buen manejo del lenguaje, y él ofrece con ello la acidez de lo cotidiano, el olor de los sitios y el aroma del fracaso de unos individuos predestinados y traidores.
 
Gracias a esta presencia coral y a esa original presentación de los personajes, la obra es un puzle en blanco y negro donde el sistema de valores y las prioridades éticas se van a la mierda. Son individuos solitarios, moldeados por sus propias inclinaciones y bautizados, en su mayor parte, por un nihilismo vital que los condena, desembocando la novela en una continua bajada a los infiernos.
En algunos capítulos la narración se torna impulsiva, cardíaca, como si fuesen los propios individuos los que desarrollan por sí mismo la trama, con independencia de la voluntad del autor. Se vale entonces de un lenguaje más rico en metáforas, más onírico a veces, pero no menos brutal.
 
Es el caso de “Noche de Ronda”, que muestra el submundo policial con ese lenguaje desangrado y directo que tanto me recuerda al Morituri de Yasmina Khadra.
 
Otros capítulos se tornan más planificados, más cerebrales, según la propia psicología del personaje, y el autor/personaje aplica entonces una pátina de frialdad, objetividad y distancia al narrar hechos en los que está implicado (como el Capote de  “A Sangre fría”).

Es, en fin, una obra directa, escrita en un lenguaje ciertamente cinematográfico y que mantiene algunos ademanes de Opera prima y de regusto autobiográfico pero dando como resultado una novela honesta, arriesgada y eficaz.

lunes, 9 de marzo de 2015

Reseña de Purgatorio en Librújula


[FUENTE: Librújula]
Redacción — 9 de marzo, 2015


Purgatorio
Borja F. Caamaño
Alhulia
440 págs. 18 €.

El coguionista de Schimbare, película protagonizada por Candela Peña que obtuvo el premio a la mejor producción internacional en el festival de San Diego 2014, presenta aquí su cuarta novela, la historia de un joven que, antes incluso de ingresar en la treintena, se siente derrotado por sus propias elecciones vitales. Un encierro dedicado a la reflexión y un viaje serán los apartados de su proceso en busca de redención.

viernes, 27 de febrero de 2015

Roedores, nominada a mejor espectáculo infantil

Dejo por aquí el recorte de La Voz de Galicia en el que informan de los nominados en la decimonovena edición de los Premios María Casares do Teatro Galego, haciéndose eco de la nominación de Roedores a Mejor Espectáculo Infantil; obra en la que he colaborado desarrollando el texto junto al director de la compañía, Álex Sampayo.

Los María Casares eligen 16 espectáculos como finalistas y crean un nuevo premio

Los nominados fueron desvelados por los intérpretes Mónica García y Ricardo de Barreiro



[FUENTE: La Voz de Galicia] 
La Voz — 27 de febrero de 2015.

La Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) anunció los nombres de los finalistas para los premios María Casares, que celebrarán su 19.ª edición el 26 de marzo (víspera del Día Mundial del Teatro) en el coruñés Teatro Rosalía de Castro. En total son dieciséis las producciones gallegas nominadas entre las catorce categorías fijadas para este año, en el que por primera vez se otorgará un galardón al mejor espectáculo infantil.

Los nominados fueron desvelados por los intérpretes Mónica García y Ricardo de Barreiro. Este último explicó, además, que en esta ocasión hubo 42 montajes inscritos (frente a los 26 del año pasado) con 370 profesionales detrás de ellos. «O que demostra que, a pesares da crise, en Galicia segue a facerse un teatro profesional», subrayó.

En el acto se hizo además hincapié en la proyección exterior que está logrando el teatro gallego. Así lo destacó el presidente de la AAAG, Avelino González, quien señaló que los tres espectáculos con más nominaciones «teñen unha cousa en común e é que actúan tanto aquí como fóra».

Los montajes que lideran este año los María Casares son A tempestade, de Voadora, con diez nominaciones; Perplexo, de Il Maquinario Teatro, con nueve; y Ultranoite no País dos Ananos, de Chévere, con siete. Precisamente estas tres producciones son las que optan al premio de mejor espectáculo y sus respectivos creadores, al de mejor dirección.

Ya a nivel individual, compiten por el galardón a mejor actriz protagonista Eliana Luaces, Laura Míguez, Luisa Merelas, Melania Cruz y Sheyla Fariña. Y al de mejor actor protagonista, Fran Lareu, Fernando González y Machi Salgado.

Mejor espectáculo infantil

La nueva categoría de los Casares, tal y como explicó Vicente Souza, fue creada para incluir al público familiar, respondiendo a la demanda del espectador. «Ten a connotación de incluír aos nenos e aos novos públicos, que serán o público de mañá», apuntó. Estrenan las nominaciones para esta categoría el espectáculo Roedores, de Redrum Teatro; As fabas máxicas, de Caramuxo Teatro; y A casa do avó, de Tanxarina.

miércoles, 25 de febrero de 2015

Reseña a Schimbare desde Bollywood

[FUENTE: Firstpost]
Mihir Fadnavis — 22 de febrero, 2015

Cada año, la misma historia. La Academia de las Artes y las Ciencias nomina a un montón de películas (que no lo merecen) a los Oscar, e ignora totalmente el material de calidad. Es comúnmente conocido que los votantes tienen una mentalidad de colmena anticuada y el proceso de votación, hilarantemente artificial, hace poco para justificar la mediocridad de las nominaciones. Después de todo, ningún proceso matemático puede tener en cuenta el sesgo personal.

En lo que los Oscars son realmente buenos, es en la publicidad que hacen de las películas que pasan el corte. Pero desde que la Academia no puede ver más allá del sentimentalismo manipulador y la narración simplista, una colección de muy buenas (sino mejores) películas nunca reciben la atención o reconocimiento que merecen. Y aunque no sea por desaires, suponen una afrenta para la apreciación del arte. 

A continuación presentamos 20 de las mayores sorpresas de 2014:

Schimbare

Viendo a través de los ojos de una pareja realmente desesperada, Candela Peña y Luis Zahera, la película española del director Álex Sampayo nos guía a través de un dilema existencia forjado con la depresión maníaca, la sangre, el tráfico de personas y el secuestro. Es brutal, removiendo cosas, pero no es de extrañar que Schimbare no fuese seleccionada. La Academia nunca ha sido famosa por nominar películas oscuras en la categoría de Lengua Extranjera.

[El resto de películas: The Lego Movie, Nightcrawler con Jake Gyllenhaal, Calvary con Brendan Gleeson, Why Don´t You Play In Hell de Sion Sono, Snowpiercer de Bong Joon Ho, Web Junkie, Only Lovers Left Alive de Jim Jarmusch, Clouds Of Sils Maria de Oliver Assayas, Predestination de los hermanos Peter y Michael Spierig, Barf de el iraní Mehdi Rahmani, Gett: The Trial of Vivianne Amsalem con Ronit Elkabetz, Jodorowsky´s Dune de Frank Pavinch, Enemy de Denis Villenueve, The Double de Richard Ayoade, A Girl Walks Home Alone At Night, Mommy de Xavier Dolan, Blue Ruin de Jeremy Saulnier, Force Majoure de Ruben Ostlund, Starred Up de David McKenzie, y The Internet´s Own Boy de Brian Knappenberger]

sábado, 21 de febrero de 2015

Impresiones en el Jozi Film Festival

Excelente acogida de Schimbare, en la que firmo guion, por parte del público en Johannesburgo; solo cinco películas compitiendo y entre ellas, aparte de la nuestra, la última obra del genial Xabier Dolan... Alea iacta est!

lunes, 16 de febrero de 2015

En la espesura

http://sylviareborn.es.tl/Eneko-II.htm
... desván sombrío
niño azul y arrugado
en el baúl

miedo en el cuerpo
polvo, en suspensión
sin casi brizna de aire

duele en el alma
blindar la causa
lacrar la red...

No comments...

http://www.berlinfest.com/?page_id=1501

miércoles, 11 de febrero de 2015

Hay que pasar por el purgatorio para encontrar la plenitud


[FUENTE: Cover Set]
Enrique Calvo — 2 de febrero, 2015

Como dice el dicho: "no hay quinto malo", y eso es lo que ocurre con "Purgatorio", el quinto libro de Borja F. Caamaño que se acaba de publicar bajo la Editorial Alhulia. Una novela en la que los sentimientos son los auténticos protagonistas.

Sinopsis. Una habitación en penumbra, hoy, mientras la vida continúa más allá de las ventanas. Lázaro no tiene claro cómo ha llegado a esta situación, en qué momento pasó a sentirse como un anciano cuando todavía no ha cumplido los treinta, pero es consciente de que la culpa forma parte en la ecuación de un modo crucial. De forma que tras mirar atrás, analizando los porqués, dará un salto hacia adelante en lo que será un viaje iniciático que lo llevará a recorrer España en busca de aquello que realmente siempre ha deseado: un amor condenado.

Reseña. Una serie de factores que se alinearon como si fueran los planetas hicieron que "Purgatorio" cogiese forma para convertirse en la quinta novela de Borja F. Caamaño, que anteriormente había trabajado como escritor de obras de teatro y también fue el co-guionista del film "Schimbare", el cual está protagonizado por la actriz Candela Peña.

Sacar "Purgatorio" adelante costó cuatro años pero menos mal que ya está publicado por la Editorial Alhulia, ya que es una novela fantástica en la que los sentiientos son los grandes protagonistas ya que el desamor y la culpa están muy presentes en la trama. Lázaro, el protagonista que sufre todo lo anteriormente mencionado, decide salir de su encierro en casa para ir en busca de su ansiada tranquilidad.

La historia está narrada en primera persona por Lázaro, lo cual hace que seamos cómplices de sus desdichas y de su vida. Vida en la que está muy presente la figura de la mujer. Cuatro, nada más y nada menos, son las mujeres más importantes en la vida de Lázaro, cada una de ellas con muchas diferencias entre las demás y que se irán presentando a lo largo de la novela. Lázaro comenzará el viaje de la búsqueda de la plenitud aprovechando la oportunidad que le brinda un entrañable personaje secundario, que es mi favorito ya que enseña a Lázaro a espabilar y poner la otra mejilla a la vida.

"Purgatorio" habla solo cuándo decidimos buscarnos a nosotros mismo y encontrar esa plenitud que nos hará salir del tormento. La novela y está a la venta bajo la Editorial Alhulia al PVP recomendado de 18€ en su versión física y 8€ en ebook.

miércoles, 4 de febrero de 2015

Tienes que dedicarte a otras cosas porque escribir (novela) no te da para llenar la nevera

[FUENTE: Rúas Magazine] Rebeca Sánchez — 11 de agosto, 2014

Quedamos una tarde de domingo para hablar con Borja F. Caamaño (A Coruña, 1979) sobre su cuarta novela, Purgatorio. Este joven escritor, enfrascado en un sinfín de proyectos, presentó recientemente su obra más compleja, Purgatorio es un viaje iniciático y de redención siguiendo los pasos de Lázaro a través de los paisajes desolados de Zamora.

Caamaño ha publicado cuatro novelas en siete años (‘Inside’, ‘Córam Pópulo’, ‘En Tierra de Nadie’, ‘Purgatorio’),  ha colaborado en producciones teatrales y audiovisuales; y firmado el guión -junto a Álex Sampayo- de ‘Schimbare’.

P: Su cuarta novela es ‘Purgatorio‘. ¿Cómo la recomendaría a un amigo?
Es una novela profunda a nivel de los sentimientos del protagonista en la cual suceden un montón de cosas. El protagonista hace un viaje iniciático muy en la línea del ‘On the Road’ de Jack Kerouac. Sería el ‘On the Road’ escrito por Carver o por Paul Auster.

P: El protagonista de ‘Purgatorio’ se llama Lázaro, nombre con connotaciones bíblicas.
R: Iba por ahí porque creo, sobre todo tras hacer cine y escribir un guión, que tienes que ser muy conciso con lo que escribes, todo tiene que tener un sentido. La gente sabe que todo tiene un sentido, busca esos sentidos. Dejar un cabo suelto no funciona.
Lázaro es la persona condenada a morir dos veces. Hay un pasaje donde él dice que lo que le sucede no lo ve como un milagro, lo ve como una condena. Jesucristo lo obliga a morir dos veces. No es que sea muy religioso ni que la novela tengas tintes religiosos pero la connotación del nombre sí que fue por ahí.

P: ¿Es cierto que la historia de Lázaro surgió hace unos cuatros años gracias, entre otras cosas, a una conversación con un amigo sobre el síndrome de Cotard?
R: Sí. En una primera versión de la novela desarrollaba todo un capítulo sobre el síndrome de Cotard. En una relectura empecé a podar y el tema del síndrome, que me parecía muy importante, empezó a diluirse. El síndrome de Cotard, el delirio nihilista, surgió porque una noche hablando con un conocido, estudiante de psicología, me mencionó este síndrome poco frecuente. Aún no se sabe si es un síndrome o no, está en el limbo entre ser un hipocondríaco extremo o tener una fuerte depresión con deseos profundos de desaparecer. Quien padece el síndrome de Cotard cree que se está muriendo y esa creencia la lleva a un nivel físico. Puede tener reacciones físicas como creer que huele a putrefacción o que tiene gusanos bajo la piel.

P: Los espacios desérticos y abiertos de la meseta sirven como escenario del viaje de Lázaro. ¿Por qué eligió ese escenario?
R: Es en Zamora, la parte árida. En ese momento, cuando se estaba forjando la historia, por cuestiones de trabajo pasé una semana en Zamora. Ya tenía vinculación con ese tipo de parajes porque de joven veraneaba en La Bañeza. Esos paisajes naranjas, abandonados, arcillosos tienen otro encanto. A mí me gustan las casas abandonas, las ruinas, su estética me evoca cosas que me entristecen.

El páramo tiene algo. Esas casas derruidas que te encuentras por el camino es la desolación, es la soledad, es la nostalgia por un tiempo mejor que ya pasó. Lázaro tiene nostalgia por un tiempo mejor, por un tiempo pasado que cree mejor pero que puede no haberlo sido, lo que sucede es que él lo sublima. Zamora lo elegí porque me era mucho más sencillo para una primera parte donde él se tiene que encontrar a si mismo. Para hacer eso siempre es mejor estar solo.

Hay otro momento de la novela que se desarrolla en Madrid. Una ciudad castrante donde él es un individuo en medio de una gran masa.

P: Alhulia, editorial de Granada, ha hecho una edición muy cuidada de ‘Purgatorio’. También editaron su primera novela.
R: La primera novela, ‘Inside‘, había quedado muy bien. La portada la hizo un amigo y quedó una edición cuidada. Con Alhulia tuve muy buen trato. El único problema que tenían era la distribución, por eso busqué otra editorial, esta vez en San Sebastián, que aparentemente tenía mejor distribución pero que no resultó ser mejor.

Volví a contactar con Alhulia para la cuarta novela. Les pregunté cómo estaban de distribución, me dijeron que seguían igual, así que les busqué una distribuidora en Galicia. Vamos, que hice la labor de comercial. Los puse en contacto, llegaron a un acuerdo y ahora el libro está bien distribuido por toda Galicia.

P: ‘Inside’, su primera novela, tiene como escenario Alicante, y ofrece una visión poco agradable de la ciudad.
R: Depende de cómo quieras verlo, es desagradable o es lo que es. ‘Inside’ refleja el ambiente nocturno de Alicante. Yo estuve allí trabajando año y medio en hostelería y escribí sobre lo que más me llamaba la atención.

Una vez terminada la infancia dejé a Verne y Salgari. Me gustaban Raymond Carver, Bukowski, el realismo sucio, la generación beat… Profundicé en eso. Me centré en el mundo nocturno de Alicante que es una ciudad pequeña como Santiago pero muy cosmopolita; siempre hay gente de paso, hay muchos franceses, es la playa de Madrid. Quería demostrar cómo es la noche y en la noche siempre sale lo peor. La novela sigue a un grupo de personajes, es una obra coral, yo creo que buena. He tratado, desde entonces, de no repetirme y ahora estoy intentando sacar una secuela.

P: De pequeño leía obras de Julio Verne y Emilio Salgari, ¿Cuál es su favorito?
R: Quizás  Verne por la capacidad de crear que tenía. Salgari y él eran muy similares, ambos escribían aventuras pero en el caso de Verne, su capacidad especulativa, de crear mundos, invenciones era muy superior a la de Salgari.

P: Ha trabajado como agente comercial, camarero, atrezzista, operario de rotativa, agente comercial y luego escritor y guionista. ¿Sabía que terminaría convertido en escritor?
R: Creo que nadie sabe que vas a vivir de escribir porque es algo que te gusta hacer. Te gusta describir, te gusta contar historias. Trabajas en tus textos y en otras cosas para poder llenar la nevera y, mientras trabajas en esas otras cosas, lo tienes como un hobby pero al que le dedicas mucho más tiempo del que una persona dedica a un hobby. Es decir, yo salía de trabajar y empezaba a escribir. Mientras otros salían y se iban a tomar cañas con los amigos yo me quedaba escribiendo. Hombre, un día a la semana o así haces vida social, sales. Pero escribir es algo que me llenaba y me sigue llenando, tal vez no en la misma medida. Gracias a ese trabajos sacas una obra, la empiezas a mover, circula y te llega la oportunidad de publicarla.

Ahora soy escritor y guionista pero también sigo haciendo pinitos con otras cosas porque todavía estamos ahí para dar el salto. Hay poca gente en España que pueda decir que vive solo de escribir.

P: Ha dicho que sus influencias vienen de los americanos: Bret Easton Ellis, Raymond Carver, la generación beat, Ginsberg. Algunos de ellos han visto sus obras trasladadas a la gran pantalla. ¿Cuál de sus novelas le gustaría ver en el cine?
R: Creo que la que mejor encajaría sería ‘Inside’ porque es mucho más visual. De hecho, una de las críticas que me hacían era, precisamente, que era muy visual, que era como estar viendo una película. Luego me dije que eso no era una buena crítica para una novela porque aunque sea muy directa, vivaz, entretenida, rápida una novela debe ser una novela y no otra cosa.

P: En una entrevista dijo que tanto en castellano como en gallego no lograba encontrar temáticas que le interesasen, que lo veía todo muy costumbrista, que no había nada o casi nada que se saliese del patrón habitual. Una crítica muy dura para con los escritores actuales.
R: Es posible, eso lo dije hace tiempo, creo que cuando saqué mi segunda novela. Ahora hay cosas distintas porque tienes editoriales como Barataria, Lengua de Trapo. Canalla Ediciones. Se están haciendo cosas distintas. Puede que, en aquel momento, lo viera de otra manera y, tal vez, me refería al mainstream. Tú te vas al mainstream de Estados Unidos y no hay calidad en las obras. En el caso de los best sellers no hay obras ni narrativa ni literalmente buenas. Hay best seller que narrativamente atrapan porque tienen un cierto ritmo pero que no aportan nada.

Lo que se publica en España es costumbrista. A lo que se le da bombo es todo ‘El Tiempo entre Costuras’; el tema histórico, la novela de época. Estas cosas que a mí, personalmente, no me gustan pero entiendo que hay un mercado amplio, hay un tipo de lector/lectora que encaja con esa temática costumbrista que tiene varios componentes (la historia de amor) que se pueden aplicar al best seller.

P: Ser escritor es un trabajo de 24 horas al día, 7 días a la semana, 52 semanas al año.
R: Es agotador, sobre todo cuando tienes que dedicarte a otras cosas para llenar la nevera porque el ser escritor todavía no te da para vivir . Hay veces que te frustras porque no puedes escribir al ritmo que te gustaría escribir. Yo ahora entre el teatro y la película y otro proyecto que tengo entre manos llevo un año sin ponerme con novela que es lo que me llena y apasiona. 

P: Lo más duro de las Ferias de libros es …
R: Que no vaya nadie a una presentación. Me pasó en la presentación de Lugo. Fue la primera vez, sabía que me iba a pasar alguna vez. Había tres personas, una era un crítico que no levantó la vista de la libreta hasta que decidió largarse y luego había una pareja que, cada vez que los miraba, apartaban la vista. Tuve que parar la presentación. Más tarde, el de sonido me comentó que había sucedido otras veces. El problema es que la organización te programe cuando un mago está actuando al lado. No puedes competir con un mago, es imposible (ríe).

P: Su obra teatral, ‘Currículum Vitae‘, fue nominada a Mejor Texto en la XVII edición del María Casares. ¿Alguna vez ha pasado por una entrevista laboral disparatada?
R: Creo que no. He tenido jefes peculiares pero no he tenido ninguna entrevista disparatada. Para esa obra nos basamos en lo que se habla de las entrevistas de El Corte Inglés, en cosas que te cuentan, cosas que vas oyendo a los amigos y a otra gente.

P: Su tercera obra de teatro está orientada a los más pequeños, nada que ver con ambientes sórdidos ni situaciones límite. ¿Es más complicado escribir para un público infantil?
R: Creo que sí. Creo que es muy fácil, cuando escribes para niños, pensar “qué más da, son niños”. El plantearte ser honesto a la hora de escribir para niños, que la trama no sea tramposa, es complicado. Además, hay que añadir que escribes para un espectador que casi no conoces, tú ya has olvidado lo que es ser niño y los niños de hoy no se parecen a los de antes. Es más complejo.

P: ‘Schimbare‘, largometraje cuyo guión ha co-escrito, estará en la sección oficial de competición del Festival Internacional de Cine de Montreal. ¿Cómo recibió la noticia?
R. Fue una ilusión, es la recompensa a un trabajo largo. Llevamos casi cinco años con esto, entre la primera versión, las reescrituras para adaptarla a las peticiones de la productora y el resultado final. Que un festival te seleccione es estupendo y más cuando la iniciativa salió de ellos porque no se les envió la cinta. Un observador vino a España, pidió óperas primas y estuvo tres días en un hotel en Madrid ojeando. Vio la nuestra, le gustó y va a festival.

P: La película trata un tema truculento, duro y que puede herir sensibilidades. ¿Afecta preparar un guión como éste?
R: Siempre lo ves en la distancia. La trata de personas, en este caso de niños, es algo brutal pero como lo estás leyendo pues no te afecta. Lo que si nos afectó fue una entrevista que tuvimos con una pareja de una organización a la que nos acercamos para documentarnos. Hablamos con ellos, tenían un niño enfermo y las cosas que nos contaron sí que nos afectaron.

P: Entre escribir una novela y un guión, ¿Qué prefiere?
R: Novela porque tú eres el protagonista, eres el director, el realizador, el director de arte, buscas la localización o te las inventas… eres todo tú. A la hora de crear es gratificante. También, a la hora de enseñarlo estás desnudo. No le puedes echar la culpa a nadie porque eres tú. Por eso es más duro encajar las cosas, aunque yo creo que encajo bien las críticas.

Cuando escribes un guión es gratificante ver el resultado final porque ves cosas que no veías. Tú pones tu granito de arena -el guión- y es la suma de todo lo que hace que cobre vida y funcione. Todo importa.
———————————————————————————————————————————————————————————————–
PurgatorioFicha técnica
Título: Purgatorio
Autor: Borja F. Caamaño
Año: 2014
Editorial: Alhulia
Nº de páginas: 440

Sinopsis: Una habitación en penumbra, hoy, mientras la vida continúa más allá de las ventanas. Lázaro no tiene claro cómo ha llegado a esta situación, en qué momento pasó a sentirse como un anciono cuando todavía no ha cumplido los treinta, pero sí es consciente de que la culpa forma parte en la ecuación de un modo crucial. De modo que tras mirar atrás, analizando los porqués, dará un salto hacia adelante en lo que será un viaje iniciático que lo llevará a recorrer el país en busca de aquello que realmente siempre ha deseado.

Purgatorio es, en definitiva, una reflexión sobre los lugares fronterizos de la individualidad colectiva; de la manos de un protagonista condenado, veremos desfilar un crisol de personajes arquetípicos muy distintos aunque, a un tiempo, paradójicamente similares.

Escribí Inside porque es la novela que me gustaría leer

[FUENTE: El Corrego Gallego]
José M. Giráldez — 1 de julio, 2007

Ha sido agente comercial, camarero y operario de rotativa, pero ya de niño escribía cuentos. Ahora divide el tiempo entre los guiones, los cortometrajes y las novelas: tiene todo un mundo literario por delante. 

Nacido en 1979, a Borja F. Caamaño no parece darle miedo nada. Nada de este complejo mundo de la literatura. Es aún un escritor novel, pero con más novelas en el cajón. Está en negociaciones para publicar la segunda. Y hace guiones. Y cortos. Pero ha sido de todo: camarero, atrezzista, operario de rotativa y agente comercial. Sin embargo, su afición por la literatura viene de lejos. Desde la infancia. No ha parado hasta convertirse en escritor, pero es consciente de que el camino está erizado de peligros. Acaba de publicar Inside, una historia negra y vertiginosa, en la editorial Alhulia.

—Quizás, siendo joven y nuevo en esto, lo mejor sería presentarse ante el público.
—Bueno, he trabajado en todo, como tú dices. He vivido aquí y allá, he viajado por Levante, donde también viví un tiempo. He colaborado en varios cortos y ahora estoy trabajando en el departamento de arte de una productora de televisión. Y sí, es cierto que he escrito desde que era pequeño. Mis padres preferían que yo escribiera cuentos, antes que ver todo el tiempo la televisión. Muchos de esos cuentos no llegaban a nada, claro, porque yo tenía ocho años, pero tengo que decir que la pasión por la lectura y por la escritura se lo debo a ellos.

—Es fascinante. No deja de ser increíble que en tu casa no sólo se apagaba la televisión para poder leer... sino para poder escribir...
—No, no es muy habitual lo que hacíamos, es cierto.

—He leído que conociste a Andrés Neuman, otro autor joven, asentado en España, que tuvo un comienzo fulgurante.
—Me lo presentaron en una ocasión. La verdad es que intercambiamos unas palabras, y bueno, he leído algo de él después. Me gusta mucho el estilo que tiene, pero no diría que me ha influido. Sinceramente creo que mis influencias vienen de los americanos. Bret Easton Ellis o Raymond Carver, pongamos por caso. Y la generación Beat, claro, con Ginsberg, por ejemplo.

—A esa conclusión he llegado yo después de leer la novela, ‘Inside’. Es una obra oscura, muy contemporánea, muy enraizada en la noche y con ecos de la novela americana. Y tener influencias de Ellis o de Carver, el gran autor de relatos norteamericano, es, ya de entrada, todo un lujo.
—Creo que me han influido mucho. Yo en castellano, o en gallego, no sé, salvo en los casos de Ray Loriga, o de Mañas, no logro encontrar temáticas que realmente me interesen. Lo veo todo muy costumbrista, no hay nada o casi nada que se salga del patrón habitual. En cambio en la literatura norteamericana encuentro cosas muy diferentes. Pero también en Francia, ya ves, con gente como Houllebec. En España es difícil encontrar eso. Cuando me puse a escribir Inside, simplemente me dije: “quiero escribir lo que a mí me gustaría leer”. Y por eso recurrí a las fuentes de las que suelo beber.

—Y también con toques de novela negra... Digo yo, Borja, que cuando uno es joven, quizás lo que lee le puede influir incluso demasiado. Me pregunto si habrá que dejar de leer durante un tiempo para poder escribir.
—Creo que sí. Cuando te pones a escribir, si lees, te influye. Indiscutiblemente. Es mejor quedarse libre, con la mente en blanco, porque hay que intentar ser uno mismo.

—Tal vez eso se consigue con una cierta maduración literaria. Pero algunos dicen que madurar no siempre es bueno. Y, de hecho, en algunos autores la mejor novela que hacen es la primera.
—No sé. Creo que con el tiempo te vas puliendo, vas encontrando tu camino, tu estilo. Yo ya he visto un cambio con mi segunda obra, que son relatos. Y en mi segunda novela, ya terminada, creo que también se nota la evolución. Estoy en trámites para publicar todo eso, por cierto... Pero, como te digo, quizás he girado más hacia Bukowsky. Porque Inside, sin duda, está más bien en la línea de Easton Ellis y de Houllebec. Y, con respecto a la maduración, creo que hay ejemplos de todo tipo. Por hablar del propio Easton Ellis, creo que Menos que cero es una obra increíble, que marcó un antes y un después en la década de los ochenta. Y lo que ha hecho después, quizás, interesa menos, porque es más de lo mismo. Pero reconozco que hay autores que mejoran mucho con el tiempo.

—Parece que utilizas materiales propios de los jóvenes, pero también materiales de derribo. En tu novela hay referencias a montones de cosas, algunas propias del consumismo televisivo, otras, más literarias. Lo tuyo es rabiosamente contemporáneo.
—Cuando le enseñé la novela a Miguel Ángel Villar, que también escribe, me dijo que era brutal. Él estaba escribiendo El camino del guerrero, que va más de lo bonito de la vida. No quiero parecer pretencioso, pero creo que me sentí como Baroja: quise hacer algo de este tiempo, ahora que todo el mundo escribe del pasado, o novela histórica, o sobre la Guerra Civil. Yo viví en Alicante un año, y la noche me dio mucha información. Es un paisaje duro, pero no es un paisaje de ficción. Todo eso es bastante real.

jueves, 22 de enero de 2015

Más festivales para Schimbare

Si hace unos días comentaba que Schimbare estará en Berlín el próximo mes, ahora debo añadir que competirá también en Johannesburgo a Mejor Largometraje junto con otras cuatro grandes películas; entre ellas Mommy de Xabier Dolan. 
Y bueno, que en breve tendré que comentar un par de festivales más ya que de momento, mientras no lo hagan oficial las respectivas organizaciones... debemos guardar silencio.

¡La suerte está echada!

martes, 13 de enero de 2015

Schimbare en Berlín

Comienza el año y mi ópera prima como guionista, el largometraje Schimbare (El cambio, en rumano), competirá este febrero en el BIFF —Berlin Independent Film Festival— después de haber tenido excelentes críticas en Montreal, Bali o Valladolid; luego de haber recibido el galardón a Mejor Película Internacional en San Diego, y una Mención Especial del Jurado en el Festival de Cine Iberoamericano de Huelva; siendo seleccionada en Mumbai y Orlando como una de las cinco mejores películas presentadas a concurso.
Una cruda historia acerca de las malas decisiones y de cómo estas afectan a quienes las toman. Una denuncia contra el tráfico de personas —una lacra mucho más común de lo que pensamos—, magnificada por el alarde interpretativo de Candela Peña, Luis Zahera y la talentosa Sandra Mocryzka. Una dirección impecable de mi colega Álex Sampayo, y el cariño y tesón de todo el equipo; desde el auxiliar de atrezo hasta el director de foto, un genial Juan Hernández, que han hecho de esta película uno de los logros de los que más me enorgullezco.

Sin más, después de este loable ejercicio de autobombo, espero que más pronto que tarde todos tengáis la oportunidad de verla en las salas comerciales y que me podáis dar la razón (o no) con o sin matices.

viernes, 2 de enero de 2015

Papá Noel os ha dejado algo aquí

Haz click aquí
Dicen que la Navidad saca lo mejor todos, la verdad es que tengo mis dudas, pero si hay algo cierto es que de algún modo nos afecta con esos golpes de nostalgia, anhelos, buenos deseos. El caso es que me he reencontrado con un mail de Amazon comentándome cómo va aquella novela que colgué en su servidor y que jamás regresé a comprobar.

Pues bien, que a pesar de que no está especialmente bien maquetada porque los programas para crear e-books no son lo mío, creo que Cicatrices tiene una muy buena historia con gran cantidad de sentimientos encontrados, una brutal dureza y puede que un par de interesantes mensajes trabajados con subtexto. Una novela que surgió a un tiempo con Inside y que, ahora, se podrá descargar gratis en Amazon hasta el día 7 de enero.

Mi regalo de Navidad para todos vosotros, disfrutadlo.

miércoles, 3 de diciembre de 2014

Teatro implicado con la educación en la igualdad

[FUENTE: La Voz de Galicia]
P. Calveiro - 23 de noviembre, 2014

La compañía compostelana Redrum estrena «Roedores», una obra dirigida al público infantil con unidades didácticas


La compañía compostelana Redrum Teatro estrena esta tarde a las 18.30 horas en el Auditorio Abanca su último espectáculo. Guillermo Carbajo y Sheyla Fariña se meten en las carnes de una rata de sumidero y un hámster que toca el ukelele en Roedores, un montaje que busca educar en la igualdad a las nuevas generaciones a través de una fábula dramatizada.

Se trata del segundo espectáculo dirigido al público infantil de la compañía, con texto original de Álex Sampayo y Borja F. Caamaño. Aunque, tal y como apunta Carbajo, esta «non é só unha obra de teatro». Se acompaña de un cuento ilustrado por Rodrigo Chao y de una unidad didáctica pensada para escolares de primaria, con vocabulario para ahondar en los contenidos.

La igualdad social, de clase o de género subyacen tras la historia de Roedores, en donde aparecen también temas secundarios como la crisis, el reciclaje y el aprovechamiento de recursos.
Tras el debut de hoy para el público general, la compañía dará varios pases para cerca de seiscientos escolares de la comarca, dispuestos a crear conciencia desde el teatro.

martes, 15 de julio de 2014

«Dedicarse á narración é unha escravitude na que non existen xornadas mínimas»

[FUENTE: Disquecool]
Brais Romero — 15 de julio, 2014

Borja F. Caamaño é o que se podería chamar un home camaleón. Pasou por moitas profesións e fixo de todo mentres sacaba tempo para escribir catro novelas: Inside, Córam Pópulo, En Tierra de Nadie e a súa última, publicada este mesmo ano, Purgatorio. Ademais, tamén coescribíu o guión de Schimbare, película de Alex Sampayo que está seleccionada no Montreal World Film Festival.

—Pasaches por moitas profesións antes de atopar un oco na literatura. Espertaches un día dicindo “quero ser escritor” ou era un gusanillo que tiñas dentro desde había tempo?
—Supoño que un dos hándicaps do escritor, sexa no sector que sexa, é que require dunha labor previa na escuridade ata que chega a túa oportunidade. Nun principio é unha afección, case unha afección polo esforzo en soidade que implica, e vas facendo material para ensinar mentres te dedicas a moitas outras labores: comercial, atrezista, cámara, realizador… Polo que o gusanillo ou o gran verme (que diría eu) xa estaba aí pero non é ata que chega un día en que consideras que o material é bo, que te decides a envialo a un editor… e a outro, e outro e outro máis. [RISAS]

—Na túa web dis que os teus pais apagaban a TV cando eras neno para incitarche a escribir. Cal é o teu método actual? Agardas a que a musa che visite ou vas na súa busca?
—Dedicarse á narración é un traballo a tempo completo, unha auténtica escravitude na que non existen xornadas mínimas ou máximas, e descóbreste en calquera momento avanzando nunha historia. Podes estar conducindo, ou sacando ao can, ou tomando algo por aí, e as ideas aparecen dándoche unha chave para pasar ao seguinte andar da historia. Porque aínda que estea todo perfilado, o cal significa que fuches ti na procura da musa, sempre hai matices que se van mellorando ao longo do camiño.

—Purgatorio é a túa cuarta novela. Ao grano, de que vai?
—Purgatorio trata o tema da culpa e de como esta pode colapsar unha vida e, para reflectir isto, emprego a trama de Lázaro na busca de algo supostamente irreal que lle vai dar a posibilidade de recuperar a súa vida. Digamos que ten moito de road-movie, aínda sendo un libro, axitado con dúas partes de novela de redención e un chisquiño de historia iniciática coroando o combinado a modo de sombrilliña de papel. Unha personaxe ao borde do abismo, enfrontado aos seus propios demos, que recorrerá o páramo (tanto físico como emocional) para acadar algo moi similar a un oasis ao final do camiño.

—O teu estilo adoita estar acompañado por cualificativos como «sórdido» ou «escuro» e situado próximo á Xeración Beat. Considéraste ben descrito? Que che aporta este recuncho «diferente» da literatura?
—En todos os meus escritos hai un poso de sordidez; nas miñas primeiras obras era algo moi evidente, influenciado por xente como Ellis ou Palahniuk, pero co tempo creo que este compoñente foise diluíndo ata quedar coma un poso que, aínda que segue aí, xa non é tan patente. Creo que a escuridade é importante tanto na narrativa como na vida xa que sen ela non poderíamos apreciar a luz: polo momento gústame seguir a estela de Carver ou Bukowski, ensinando lugares fronteirizos e personaxes bastardos a nivel social, e deixo o blockbuster para outros. Non sei se en verdade poderíase dicir que estou próximo á Xeración Beat, gustaríame pensar que si, pero engadirei que ultimamente dixeron do meu estilo en Purgatorio que «lembra ao On the Road de Kerouack, pero dende a bancada de Auster»… e non sei que dicir fronte a iso.

—Co-escribiches o guión de Schimbare (película seleccionada no Festival de Montreal). Como é o paso dun campo como o literario ao cine? Onde atopas a maior limitación?
—Cando escribes debes ser consciente de que o teu campo é o narrativo, da igual que sexa novela ou teatro ou unha longa, e sen pasar por alto as diferenzas que ten cada un destes xéneros pensar en todo aquelo que teñen en común. Gústame a novela porque tes o control absoluto de todo e, tamén, porque podes indagar nos miolos das personaxes dun xeito que o cine limita. Por outra banda é algo moi satisfactorio ver como grazas á aportación dun enorme equipo de xente algo que escribiches cobra forma. Un ente descarnado collendo corpo. Porque dende o atrezista ata o director que leva a batuta, pasando polos actores e vestiario ou salón de peiteados, cada quen pon a súa particular visión da imaxe mental que lles produciu o teu texto e xorde ese «cadáver exquisito» que case é unha película. Penso que as limitacións en calquera campo as pon un mesmo.

—Despois de catro novelas, guións, curtas… Quédanche ganas de facer máis? En que proxectos estás inmerso agora?
—Pois nestes intres estou rematando a co-escrita da miña terceira obra de teatro, neste caso orientada para os nenos… nada de escuridade nin sordidez. [RISAS] Por outra banda, hai un par de proxectos para longametraxe case rematados e o desenvolvemento dun documental que me quita o sono, porque non teño tempo para todo, e por riba de todo isto o acuciante desexo de pórme coa miña quinta novela: continuación da primeira, chamarase Outside, pero como xa dixen en ocasións non chegan as vinte catro horas do día para todo… eu firmaría por ter catro mais.

domingo, 26 de enero de 2014

De nuevo en la carretera

Cuatro años después de mi última publicación con los donostiarras de Hiria Libuaruak, prefiero no contar las antologías compartidas de relatos, un servidor y Alhulia nos ponemos de acuerdo para sacar adelante un proyecto duro y directo.

Como un uppercut a la mandíbula.
Purgatorio reúne, en poco más de cuatrocientas páginas, las experiencias de un personaje en busca de algo indefinido mientras la culpa lo carcome por acciones pasadas. Bebiendo de las influencias del realismo sucio, las herramientas de género y una atmósfera de road movie que impregna el arranque de la obra hasta el punto medio... creo que de un modo sorprendente.

Lo dicho, siete años después de Inside decidimos apostar mutuamente Alhulia y yo con todo lo que ello conlleva. Volver a la carretera. Los nervios previos a la primera presentación, y a la segunda, y a la enésima. Y muchas caras sonrientes, otras suspicaces, en un proceso que no deja de ser mágico porque, al fin y al cabo, surge de tu interior en forma de ideas que plasmar sobre el papel.

A fuego en el cerebro de quien lo lea...

miércoles, 22 de mayo de 2013

Cicatrices... el origen del odio.

Fotografía de Ralph Aichinger
Haciendo memoria, creo recordar que esta novela se gestó poco después de la publicación de mi primera obra: Inside. Me preocupaban en especial aquellas críticas acerca de mi opera prima, aunque fuesen positivas, en las que se me decía que era "muy visual" y que "es casi como estar viendo una peli". Y esta inquietud venía dada porque aunque en ambos casos se trate de contar una historia, sea novela o guion, siempre he tenido muy claro que deben emplearse formas y códigos distintos.


Traté de dar una profundidad a los personajes mayor de la ya empleada en mi primera novela y, por otro lado, me esforcé en buscar una premisa que englobase en su interior las distintas tramas de una obra coral como era ésta. La idea era que todo, desde la caracterización hasta el lenguaje, diesen cuerpo y fortaleciesen el tema de la novela. 

Y éste no es otro más que el odio.

Odio, rencor o ansias de venganza como ejemplos de un mismo y destructivo sentimiento. Ahondar en sus consecuencias y causas y llevarlo hasta la negación del opuesto, el odio a uno mismo, sin dejar por ello de ver una historia de amistad y reencuentros. Porque es necesario. Porque debe haber un contrapunto en toda historia. Y al final, Cicatrices dio como resultado una digna novela que creo no deja indiferente... especialmente por aquello que sucede en el punto medio de la historia.

Lo dicho, ya lo tenéis en Amazon en formato e-book a un precio razonable y además con una muy interesante oferta de lanzamiento durante este fin de semana (25may-26may): podréis haceros GRATIS con él!!!